Waarom je tegenwoordig eerst een cursus Engels moet volgen voordat je een broodje kunt bestellen.
Er was een tijd dat je in een lunchroom gewoon een broodje gezond bestelde. Bruin of wit, met kaas, ham, sla, tomaat en een plakje komkommer dat meestal een beetje treurig over de rand hing.
Dat was overzichtelijk.
Tegenwoordig heet datzelfde broodje een artisan farmhouse sandwich with fresh greens and signature dressing.
Prijs: € 16,50.
En dan krijg je nog steeds dat plakje komkommer.
Alleen heet het nu cucumber.
Ik vraag me weleens af wanneer we in Nederland collectief besloten hebben dat ons eigen eten niet meer fatsoenlijk klinkt zolang we het niet eerst door Google Translate hebben gehaald.
Want blijkbaar smaakt een gebakken uitje beter wanneer je het caramelized onion noemt.
En is een kipfilet pas echt lekker als hij crispy chicken heet.
Brood is tegenwoordig een internationale aangelegenheid
Laatst zat ik in een hippe lunchzaak. Zo’n gelegenheid waar de stoelen eruitzien alsof ze uit een failliete basisschool komen, maar waar je voor een kop koffie wel de prijs van een kleine verbouwing betaalt.
Ik pakte de menukaart.
Pulled chicken sandwich.
Smoky BBQ beef.
Avocado smash.
Loaded fries.
Homemade signature sauce.
Ik dacht: ben ik gaan lunchen of zit ik midden in het toelatingsexamen van Cambridge?
De serveerster kwam vragen of ik al een choice had gemaakt.
“Jazeker,” zei ik. “Ik wil graag een broodje kip.”
Ze keek alsof ik zojuist om een boterham met paardenvet had gevraagd.
“Bedoelt u de crispy chicken sandwich with spicy mayo?”
“Nee schat. Ik bedoel kip. Op brood. Liefst gaar.”
Dat bleek ingewikkelder dan verwacht.
Mayonaise met een universitaire opleiding
Het mooiste vind ik de sauzen.
Vroeger kreeg je mayonaise.
Tegenwoordig krijg je house-made aioli, signature garlic dip of creamy herb dressing.
Vooral dat house-made vind ik prachtig.
Alsof de kok persoonlijk om vijf uur ’s ochtends is opgestaan om onder begeleiding van een strijkkwartet een ei te kloppen.
En als het werkelijk aioli is, prima. Maar noem gewone knoflookmayonaise niet ineens een mediterrane openbaring.
Een bakje knoflooksaus wordt niet bijzonderder doordat iemand er een Engels etiket op plakt.
Al wordt het er meestal wel drie euro duurder van.
Loaded fries: friet na een verkeersongeluk
En dan hebben we natuurlijk de loaded fries.
Dat klinkt indrukwekkend.
Alsof de aardappelen eerst een opleiding bij de luchtmacht hebben gevolgd.
In werkelijkheid krijg je een bak friet waar iemand kaas, saus, spekjes, lente-ui en een handvol andere ingrediënten overheen heeft gekieperd.
Het resultaat ziet eruit alsof de koelkast tijdens een aardbeving is omgevallen.
Maar loaded fries verkoopt.
“Friet waar van alles overheen is gevallen” klinkt nu eenmaal minder aantrekkelijk.
Hoewel het aanzienlijk eerlijker is.
De ober spreekt vloeiend menukaart
Wat ik ook bijzonder vind, is dat het personeel al die Engelse termen met bloedserieuze gezichten uitspreekt.
“Would you like some extra toppings?”
“Nee dank je, jongen. Ik zou vooral graag weten wat ik besteld heb.”
En vraag vooral niet wat slow-roasted pulled pork precies inhoudt.
Dan volgt een verhaal over een bijzondere bereidingswijze, authentieke smaken en een zorgvuldig ontwikkeld smaakprofiel.
Het is gewoon langzaam gegaard varkensvlees.
Heerlijk hoor.
Maar het varken heeft er echt geen Engels voor hoeven leren.
Mag het ook gewoon Nederlands?
Begrijp me goed.
Ik heb niets tegen buitenlandse gerechten. Integendeel. Geef mij gerust een goede Italiaanse pasta, Franse quiche of Spaanse tortilla.
Maar waarom moet een Nederlandse lunchroom doen alsof hij midden in Manhattan ligt?
Waarom heet een tosti ineens grilled cheese?
Waarom wordt een gehaktbal een Dutch meatball experience?
En sinds wanneer is een plak ontbijtkoek een traditional spiced breakfast loaf?
Ik verlang naar een menukaart waarop gewoon staat wat je krijgt.
Broodje kip.
Friet met kaas.
Koffie met melk.
En mayonaise zonder internationale ambities.
Want als ik eerst een woordenboek nodig heb om mijn lunch te bestellen, is er volgens mij iets grondig mis.
Dus toen de serveerster vroeg of ik misschien nog een sweet treat to finish wilde, antwoordde ik:
“Nee, lieverd. Doe mij de rekening maar.”
Die kwam gelukkig gewoon in euro’s.
Al had ik bij dat bedrag liever Engelse ponden gezien.
Volgende week bij Koffie met Tannetje
De eeuwige strijd tussen thee en koffie
Waarom kijken koffiedrinkers naar theedrinkers alsof ze vrijwillig warm slootwater drinken? En waarom doen theeliefhebbers alsof ze met iedere slok een spirituele reis naar innerlijke rust maken?
Tannetje mengt zich in de eeuwenoude strijd tussen koffie en thee. Met een flinke scheut sarcasme, want over één ding zijn beide kampen het eens: de ander begrijpt er helemaal niets van.