Waarom de ene helft van Nederland niet wakker wordt zonder koffie en de andere helft denkt met een theezakje de wereldvrede te kunnen bereiken.
Er zijn twee soorten mensen op deze wereld.
Mensen die koffie drinken.
En mensen die blijkbaar nog niet helemaal begrijpen hoe het leven werkt.
Althans, dat is wat koffiedrinkers denken.
Theedrinkers zien dat natuurlijk anders. Die beschouwen koffiedrinkers als opgefokte zenuwlijders die vrijwillig een bitter, zwart goedje naar binnen gieten om vervolgens drie uur lang te doen alsof ze belangrijk werk verrichten.
En zo woedt er al eeuwen een strijd die waarschijnlijk nooit wordt opgelost.
Niet tussen landen, godsdiensten of politieke partijen.
Nee.
Tussen mensen met een koffiezetapparaat en mensen met een waterkoker.
Koffie: vloeibare overlevingsdrang
Ik ken mensen die ’s morgens niet aanspreekbaar zijn voordat ze koffie hebben gehad.
Hun echtgenoot mag overlijden, het huis mag in brand staan en de hond mag met de buurvrouw zijn vertrokken.
Maar eerst koffie.
“Ik ben nog niet helemaal mezelf”, zeggen ze dan.
Nee, schat. Dat merken we.
Je lijkt op een slechtgehumeurde parkeerwachter met een maagzweer.
Koffiedrinkers hebben bovendien de merkwaardige gewoonte hun afhankelijkheid als een karaktereigenschap te presenteren.
“Zonder koffie functioneer ik niet.”
Dat klinkt stoer, maar als je hetzelfde over jenever zegt, begint de familie een interventie te organiseren.
En tegenwoordig is gewone koffie natuurlijk niet meer voldoende.
We drinken espresso, cappuccino, flat white, cortado en iets dat klinkt als een Italiaanse belastingaanslag.
Voor een kop koffie betaal je inmiddels gemakkelijk vijf euro.
Maar dan krijg je er gelukkig wel een hartje van melkschuim bij.
Daar kun je de hypotheek niet mee betalen, maar het staat gezellig.
Thee: warm water met grootheidswaanzin
Aan de andere kant hebben we de theedrinkers.
Die drinken geen thee.
Die beleven thee.
“Ik neem even een momentje voor mezelf”, zeggen ze, terwijl ze een zakje gedroogde blaadjes in heet water laten zakken.
Alsof ze zojuist een spirituele retraite in Tibet hebben geboekt.
Thee is tegenwoordig ook geen eenvoudige drank meer.
Je hebt groene thee, witte thee, zwarte thee, oolong, matcha en kruidenmengsels met namen als Innerlijke Harmonie, Zachte Balans en Rust in je Ziel.
Ik zag laatst een doosje thee waarop stond: “Ontdek je ware zelf.”
Nou, als mijn ware zelf afhankelijk is van een zakje gedroogd gras van vier euro negenennegentig, houd ik het liever bij mijn huidige persoonlijkheid.
En dan die theerituelen.
Het water mag niet te heet zijn.
De blaadjes moeten precies drie minuten trekken.
De kop moet worden voorverwarmd.
En je moet vooral bewust genieten.
Vroeger gooide mijn moeder een theezakje in een pot, schonk er kokend water op en ging de was ophangen.
Die vrouw had innerlijke rust zonder dat ze wist dat het bestond.
De oorlog begint bij het koekje
Het mooiste gebeurt wanneer koffie- en theedrinkers samen aan tafel zitten.
“Wil je koffie?”
“Nee, doe mij maar thee.”
Dan valt er zo’n stilte waarin je normaal gesproken hoort dat iemand uit de familie is onterfd.
“Thee?”
“Ja, graag.”
“Ben je ziek?”
Want voor de echte koffiedrinker is thee geen drank.
Het is een medische behandeling.
Iets wat je krijgt bij buikgriep, keelpijn of wanneer je op sterven ligt.
Omgekeerd kijken theedrinkers naar een dubbele espresso alsof iemand zojuist heeft aangekondigd vrijwillig rattengif te gaan drinken.
“Is dat niet slecht voor je?”
Lieverd, ik heb de jaren zeventig overleefd met sigarettenrook in de woonkamer, fondue op spiritus en mayonaise die uren buiten de koelkast stond.
Ik denk dat ik een kop koffie nog wel aankan.
Tannetje kiest partij
En ik?
Ik drink koffie.
Graag zelfs.
Maar ik heb niets tegen thee.
Sterker nog, ik vind thee uitstekend geschikt voor mensen die geen koffie lusten.
Iedereen moet tenslotte ergens zijn geluk zoeken.
Wat mij vooral verbaast, is dat beide kampen zo verschrikkelijk overtuigd zijn van hun eigen gelijk.
De koffiedrinker wil energie.
De theedrinker zoekt ontspanning.
De een wil wakker worden.
De ander wil tot zichzelf komen.
En uiteindelijk zitten ze allebei op de bank, met een warme kop in hun handen, te klagen over het weer, de politiek en de prijs van boodschappen.
Misschien lijken ze dus meer op elkaar dan ze willen toegeven.
Maar één ding weet ik zeker.
Als iemand mij ’s morgens om acht uur een kop Spirituele Lavendelbalans met een vleugje Zelfliefde aanbiedt, dan hoef ik daar niet lang over na te denken.
Doe mij maar koffie.
Mijn innerlijke rust komt vanzelf. Zodra iedereen zijn mond houdt.
Volgende week bij Koffie met Tannetje
Waarom oma’s appeltaart nog altijd wint
Tegenwoordig bakken we appeltaart met amandelcrème, gezouten karamel, biologische speltbloem en een artistiek verantwoord toefje lavendelroom.
Maar waarom smaakte die eenvoudige appeltaart van oma, met een flinke laag kaneel en een scheve deegrand, toch altijd beter?
Volgende week ontdekt Tannetje waarom geen enkele hippe patissier kan opboksen tegen een oma met een versleten deegroller.
En waarom een taart van twaalf euro per punt nog steeds verliest van een stuk appeltaart dat vroeger gewoon op een schoteltje met een bloemetje werd geserveerd.